Challenge – dag 145 – hoe voorkom ik verveling?

Challenge – dag 145 – hoe voorkom ik verveling?

img 1863 1Ineens ging er gisteren een lichtje branden. Dat ging zomaar aan, een helder ogenblik. Het fleurde mijn (toch wel goede dag) helemaal op. Het had te maken met vervelende verplichtingen waar je niet onderuit kunt. Meestal ga ik me daar heel druk over lopen maken. Alsof dat helpt. Niet dus, dat weet ik en toch doe ik het. Soms word ik er balorig, chagrijnig en altijd heel onrustig van. De verplichting verdwijnt daardoor niet, maar het zorgt er alleen maar voor dat ik me rotter ga voelen. Dus een paar dagen voor het uur u sta ik al op scherp. Maar vanaf nu niet meer.

Want wat heb ik ontdekt? Waarom moet ik me laten leiden door iets negatiefs? Dat hoeft niet. Dat is een keus. Waarom kan ik dat negatieve niet omzetten in iets positiefs? Dat is ook een keus. Net zoals ik nu kies om geen kleding te kopen. Gewoon weigeren je verslaving te voeden. En weet je, met Gods hulp lukt dat. Just say NO. Dus wat zou het leuk zijn als ik het negatieve denken ook kan stoppen op andere gebieden.

Om een voorbeeld te noemen. Stel je voor, je hebt een verjaardag waar je niet zoveel zin in hebt. In mijn geval heeft dat vaak te maken met een stukje verveling, dat je niet kunt doen wat je zou willen doen. Je kunt natuurlijk onderuit gaan hangen en je telefoon veelvuldig raadplegen. Niet zo beleefd. Je kunt ook lekker irritant gaan wezen of een boek gaan lezen. Niet zo gezellig. Je kunt zo snel mogelijk weer vertrekken. Niet zo sociaal. Allemaal weleens gedaan, maar het geeft zo’n kater later.

Nu wil ik weleens een katerloos experiment proberen. Ik bereid me voor op een verplichting en neem me voor me niet verveeld te voelen. Ik tref mijn voorbereiding om te voorkomen dat de boredom het wint. Zo vind ik het ’s zondags nogal eens lastig om een hele dienst uit te zitten. Een preek is weinig interactief. Om toch iets actiefs te doen, neem ik een opschrijfboekje of tekenboekje (en een paar fineliners en brushpennen) mee en maak (aan-)tekeningen. Google maar eens op Handlettering. Zul je zien hoe leuk dat is. Zo weet ik in de loop van de week de tekst nog. Gaaf toch?! Met kleine kinderen lukt dat niet, maar dan verveel je je sowieso niet.

Of moet je naar een verjaardag waar je tegenop ziet, omdat je bijvoorbeeld weinig mensen kent? Dan neem ik voortaan een haakwerkje mee (dan val ik wel weer op en wil iedereen weten wat ik maak) of weer mijn tekenboek. Of ik ben belangstellend naar mijn medegasten toe. Soms ken ik bepaalde mensen maar vaag en een stukje interesse levert vaak weer inspiratie op (bijvoorbeeld voor een blog). Zo sprak ik pas iemand op een verjaardag en als resultaat daarvan ga ik binnenkort met mijn vriendin een bezoekje aan haar brengen en meteen onze nagels laten doen (ze is o.a. nagelstyliste). Superleuk, toch? Als ik niet belangstellend was geweest, was dit niet gebeurd. Ik bied ook weleens aan om foto’s te maken (daar heeft een jarige vast geen tijd voor). Of laat op een andere manier mijn handen wapperen (door te helpen met de vaat, alles beter dan verveling, toch?) Een saai werkoverleg? Ik maak aantekeningen en verzin oplossingen om het overleg levendig te maken of te houden. Ik kan ook een studie maken van de anderen, hoe ze kijken en inschatten of ze meedenken of met hun gedachten ergens anders zijn. Lichaamstaal lezen is erg leuk! Vooral als ik merk dat mensen iets zeggen wat niet strookt hiermee. Ik betrap mezelf erop dat ik altijd poppetjes teken of patroontjes. En wat het allerleukste is tijdens saaie momenten? Kijken wat een ander aanheeft en of het allemaal wel matcht en wat ik zelf wel of niet zou dragen. Dan raak ik eigenlijk nooit verveeld of uitgekeken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.