Challenge – dag 166 – de bloemetjes buiten zetten

Challenge – dag 166 – de bloemetjes buiten zetten

img 6978 1Ik had behoorlijk uitgepakt en de bloemetjes eens flink buiten gezet. Het was een kleurrijke investering, maar dan heb je ook iets en het hele seizoen kun je ervan genieten. Dat was de gedachte. Trouw heb ik gedaan wat ik kon om alles in leven te houden. Helaas mis ik blijkbaar de groene touch en hoe ik ook mijn best heb gedaan: het is op niets uitgelopen (slik!).Je hebt vast wel door dat dit over mijn tuinplanten gaat. Een heel boeiend onderwerp, ik weet het. Toch heb ik er wel iets van geleerd en dat is wel interessant. Maar eerst zal ik mijn tragische relaas afmaken en hoor ik graag wat ik fout heb gedaan. Allereerst heb ik leuke lampions gehaakt, een tafelkleed gepimpt en zo gezorgd dat de tuinentourage er aantrekkelijk uitzag. Vervolgens heb ik tuinplanten gekocht en gevraagd voor mijn verjaardag en moederdag. En de eerste tijd zag het er naar uit dat ik de rest van de zomer kon genieten van een stralende tuin. Ik was blij met mijn inspanningen en genoot van het eindresultaat. Maar al snel kwam er een kink in de kabel.

Elke avond gaf ik ze enthousiast water. En wat later bleek, sommige te enthousiast. Die zijn verdronken, niet meer te redden en daardoor afgevoerd. Ik heb nog een poging gewaagd om ze droog te krijgen, maar het kwaad was al geschied. Andere bleken juist weer te droog te zijn. Daarom houd ik het voortaan bij hortensia’s. Wat het handige is aan deze planten (waar ik dol op ben), dat ze keurig aangeven als ze water nodig hebben. Ze laten hun bloemetjes en blaadjes lamlendig hangen en dan ziet zelfs een tuinbarbaar als ik dat ze besproeid moeten worden. Mijn hele tuin is erv inmiddels mee gevuld, omdat ik hun taal versta.

Toch spreekt de tuin ook wel een Bijbelse taal en dan meteen in combi met mijn kledingchallenge: “Wie van jullie kan door zich zorgen te maken ook maar één el aan zijn levensduur toevoegen? En wat maken jullie je zorgen over kleding? Kijk eens naar de lelies, kijk hoe ze groeien in het veld. Ze werken niet en weven niet. Ik zeg jullie: zelfs Salomo ging in al zijn heerlijkheid niet gekleed als een van hen. Als God het groen dat vandaag nog op het veld staat en morgen in de oven gegooid wordt al met zo veel zorg kleedt, met hoeveel meer zorg zal hij jullie dan niet kleden, kleingelovigen?” Mooi, hè? God zorgt voor Zijn prachtige schepping en zo zorgt Hij ook voor ons. Zo mooi, zoals de lelies of in mijn geval de hortensia’s bloeien. Dat verzint geen mens. Als ik wat meer op Hem zou lijken, zou ik misschien beter op mijn bloemetjes letten. Aan de andere kant heb ik dit jaar wel geleerd me geen zorgen meer te maken over mijn kleding en ga ik gewoon genieten van dat wat wel groeit, ondanks (en niet dankzij) mijn liefdevolle zorgen. Het mooiste wat we in het leven krijgen, is gratis en een geschenk van God. Mijn geschonken planten slinken daarbij in het niet (in mijn geval letterlijk, haha).

 

De losse planten hebben de moed inmiddels (bijna allemaal) opgegeven en ik ook. En ik wilde ook zo graag een kruidentuintje (snik!). Maar alleen frambozen tieren hier welig. Die hebben (blijkbaar) weinig water en aandacht nodig en verwilderen er lustig op los (en dat laat ik genadig toe). Voordat je denkt, dat het in onze achtertuin een complete chaos is, dat is dus niet zo (je mag komen checken, doen we meteen een bakkie). Maar het zomergoed hou ik voortaan ernstig beperkt tot een leuk plantje op de tuintafel en de rest laat ik over aan de vaste beplanting. Ik laat me niet meer gek maken door andere botanische tuinen, de bloemenrivièra of schitterende hanging baskets waar alles groeit en bloeit naar hartenlust. Ik heb daar gewoon geen aanleg voor en ik ga me er ook niet meer druk om maken. Ik zet de bloemetjes niet meer buiten. Ik zou eigenlijk wel gek zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.