Challenge – dag 170 – aan de slag

Challenge – dag 170 – aan de slag

img 6871Het heeft even geduurd, maar vandaag stap ik weer in het leven van werkende vrouw. Ik vind het zooo eng! Ik heb geprobeerd de tijd stil te zetten, maar dat lukt natuurlijk niet. Ik voel me klem gezet tussen twee pilaren en roep heel hard: Neeeee! Ik zit nu ruim 7 maanden (alweer) thuis en de laatste tijd werd ik wel een beetje lui. Het maakt niet zo heel veel uit, wanneer je iets doet. Komt het vandaag niet, dan morgen wel. De eerste maanden moest ik echt bijkomen van mijn vorige job. Ik had het de laatste tijd daar echt niet meer naar mijn zin. Het liep gewoon niet meer. In een hoekje gepropt worden, is gewoon niet mijn ding. Toen ik na 2 dagen bij een nieuwe werkgever tot de ontdekking kwam dat dit hem ook niet was, duurde het best even voor het stof weer was opgetrokken en ik weer een beetje energie had.

Ondertussen heb ik niet stil gezeten en ben ik druk in de weer geweest een cursus te volgen voor grafisch ontwerper. Deze is bijna af en nu kan ik weer aan de slag als financieel administratief medewerker. Ik heb mezelf wel de vraag gesteld of ik nu mijn dromen niet laat varen. Het antwoord is: nee. Die blijf ik koesteren en in mijn vrije tijd blijf ik die najagen. Ook blijf ik bloggen (probeer ik in ieder geval) en zal jullie op de hoogte blijven houden van mijn kledingshopstopchallenge en allerlei andere besognes. Mijn dromen hou ik (echt wel), maar daarnaast heb ik een gezin en dat moet ook leven. Allereerst heb ik een verantwoordelijkheid tegenover hen. Tegelijk blijf ik werken aan mijn roze olifant. Ik hoop nog steeds door te breken met mijn blog en ik vind het superleuk om jullie reacties te lezen of te horen tijdens een praatje hier of daar. En wat is het heerlijk om straks weer wat geld te kunnen sparen. Mijn challenge begon toen ik werkloos raakte, wat maar goed was ook (dat ie toen begon). Van een uitkering wordt een mens niet gelukkig. Natuurlijk ben ik heel dankbaar dat ik die had, want anders weet ik niet hoe we het hadden moeten redden.

Maar toch voelt het een beetje raar om geld te krijgen als je niet werkt. Schuldig voelde ik me er niet over, want ik had in mijn vorige job alles en nog meer gegeven en het had niet goed uitgepakt. Daarom vond ik het fijn om even (7 maanden I know) bij te komen. Nu ben ik klaar om aan een nieuwe baan te beginnen. Even bekroop de gedachte me: dan kan ik wel stoppen met mijn challenge, want dan is er weer genoeg om uit te geven. Maar gelukkig kwam meteen daarna de andere gedachte: nee, dat doen we niet. Een jaar is een jaar en niet bijna een halfjaar. Stel je voor: ik ben al bijna op de helft. Wie had dat gedacht? Ik al helemaal niet.

Daarnaast vind ik het supereng om weer ergens nieuw te beginnen met mensen die ik niet ken. Het liefst stopte ik mijn hoofd onder de dekens (heel diep). Ik vind het zo scary! Niemand kent me. Ik krijg al slappe knieën als ik eraan denk. Aan de andere kant weet ik dat ik niet altijd thuis kan blijven zitten en dat mijn nieuwe collega’s best heel aardig zullen zijn en het mij naar de zin zullen proberen te maken. En ook hoop ik erg dat ik het werk leuk zal vinden. Dat er veel uitdaging en diversiteit in zal zitten en daar leek het wel op tijdens de gevoerde gesprekken. En het spannendste vind ik nog om hun reacties te zien op mijn freaky face. Gelukkig gaat het de laatste tijd weer een beetje beter. Ik vertel jullie hier nog wel een keertje over. Jaja, ik weet het, ik ben mooi zoals ik ben. Toch belemmert het me (nog steeds) in wie ik ben. Het wordt hoog tijd dat ik het accepteer en me niet teveel aantrek van de reacties van een ander. En nu op naar the new job. Morgen (was het alvast maar zover) hoop ik jullie te vertellen over mijn eerste dag daar. Ik hoop eigenlijk dat dat een heel enthousiast blog zal zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.