Challenge – dag 19 – onbetaalbaar

Challenge – dag 19 – onbetaalbaar

img 1550Onlangs vertelde ik dat ik een armband had gewonnen. Hij is gisteren per post bezorgd! Hoe leuk is dat, je krijgt iets waar je niets voor hoeft te betalen. Dat heeft een naam en heet cadeautje (I know). Super! Ze zijn ook te bestellen bij www.sieraadmeteenboodschap.nl. Ik wil je niet in verleiding brengen uiteraard (haha), maar ze zijn echt mooi. Ik heb de tekst gekozen: how great is our God. Op momenten dat het moeilijk voor me is om vol te houden, heb ik nu ook een armband om me aan Hem te herinneren. Dus de rest van het jaar zal ik die in ieder geval dragen.

Verder moet ik bekennen, heb ik een beetje (ietsiepietsie maar) toegegeven aan mijn koopdrang. Deze week had ik nl. mijn fotocursus en macrofotografie was aan de beurt. Dat is dus dat alles enorm wordt uitvergroot, doordat het van heel dichtbij is vastgelegd. Er waren prachtige foto’s bij. Helaas waren de mijne niet de mooiste, maar Dies Groot vond ze goed. Daardoor baalde ik een beetje (veel) van mijn eigen keuze. Ik had nog mooiere op mijn camera staan, maar niet laten afdrukken. Het grootste compliment wat je van hem kunt krijgen is: walgelijk mooi! Een paar anderen kregen wel dat commentaar (wil ik ook!). Als je extra vergrootlenzen op je objectief schroeft, kun je echt heel dichtbij fotograferen. Dan worden je close-ups nog aparter en wellicht ook walgelijk mooi, dus…

Toen ik gistermorgen even onschuldig (jaja) googelde hoe duur zo’n setje kost, kwam ik zomaar op Amazon.co.uk terecht (nou ja, zeg). Daaraan is mijn creditcard gekoppeld (heel gevaarlijk, I know). En omdat daar die lenzen maar een tientje waren (dat is echt geen geld en er was nog maar 1 setje beschikbaar), heb ik ze gekocht (oeps). Ik weet dat dit niet onder mijn kledingchallenge valt, maar toch merk ik dat het ook op andere vlakken best wat minder kan. Zo, dat is opgebiecht.

De dag werd toch nog goed, omdat ik tijdens mijn dagelijkse rondje buitenlucht een huilend jongetje tegenkwam. Zijn moeder deed de deur niet open. In een opwelling vroeg ik of hij niet naar de overblijf moest. Nog meer tranen volgden. Ja, dat was zo, hij was het vergeten. Je kunt dan wel een stoere Star Wars tas hebben, maar soms heb je gewoon oorlog met jezelf en voel je je heel stom. Ik heb hem gerustgesteld, dat iedereen weleens iets vergeet. Toen ben ik met hem naar school gelopen (dat wilde hij) en heb hem in het overblijflokaal achtergelaten bij een opgeluchte, dankbare juf. Hij werd gemist en dus met open armen ontvangen, de kleine Han Solo (Star Wars personage).

Ik kan de dag dus opdelen in drie cadeautjes: eentje gratis, eentje met een prijs en de laatste eigenlijk onbetaalbaar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.