Challenge – dag 190 – één telefoontje en niets zou meer hetzelfde zijn

Challenge – dag 190 – één telefoontje en niets zou meer hetzelfde zijn

img 7075Eén telefoontje was genoeg om mijn hele leven op zijn kop te zetten. Eén telefoontje op een vrijdagmiddag op kantoor en niets zou meer hetzelfde zijn. Verlangend naar het weekend zat ik achter mijn bureau. Het was nog geen tijd en jij (mijn maatje) was op vakantie, dus het was volle kracht vooruit. Jij en ik hadden de ongeschreven afspraak dat als de ander op vakantie was, er geen achterstand zou ontstaan. Onbegonnen werk? Nou, voor ons niet. Wij zagen dit als de ultieme uitdaging. Alleen het opbergwerk bleef liggen. Dat verstopten we in een kast totdat de ander terug was. Dus het was flink aanpoten. Je was net vertrokken richting Verweggistan met je vriend en zou de eerste drie weken niet terugkomen.

Toen de telefoon ging, was ik me van geen kwaad bewust. Even later ontstond er echter consternatie in het gedeelte naast ons, waar de telefoon werd aangenomen en niet lang daarna werden we allemaal in de kamer van de directeur geroepen. Dit was foute boel! Was het bedrijf failliet? Was er iets met de directeur? Waren we overgenomen? Er flitste van alles door me heen. Er zaten al wat collega’s te huilen. Dit kon nooit goed zijn. Ik hield mijn hart vast. Maar het was nog veel erger dan ik me had voorgesteld. In eerste instantie kwam het niet eens bij me binnen. De wereld stond stil.

Onze HR-collega vertelde dat je een auto-ongeluk had gehad en was omgekomen. Nee! Dat kan helemaal niet! Gisteravond had je nog mijn status op Facebook geliket, waarop onze tweede zoon heel stoer stond met zijn colbertje aan, omdat hij geslaagd was. En bovendien, we speelden Wordfeud en ik had net een geweldig woord neergelegd en was benieuwd naar jouw reactie. Je had beloofd terug te zullen komen en met liefs via de app hadden we elkaar nogmaals gedag gezegd. Je was zoveel meer dan een collega. Je was mijn maatje, mijn vriendin.

Het was teveel om te bevatten. Ik weet dat ik mijn stoel helemaal naar achteren schoof tot ie niet verder kon. Totaal van de kaart was ik. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest om te vragen naar je vriend, die zwaargewond in het ziekenhuis was opgenomen. Ze wisten niet of het ongeluk de dag ervoor al had plaatsgevonden, maar ik wist het wel. We hadden de dag ervoor nog contact gehad, dus het was die dag gebeurd. Ik heb nog dagen gewacht tot je je revanche zou halen bij Wordfeud. Natuurlijk wist ik dat dat nooit zou komen. Ik was totaal kapot. Gelukkig kon ik met een collega meerijden naar huis. Het feit dat je nooit meer terug zou komen, had me totaal gesloopt. En je vriend die met hersentrauma in een vreemd land in een ziekenhuis lag. Ik kon alleen maar bidden dat hij het wel zou redden. Nooit meer elkaars Sonja Bakker kookboeken kopiëren of nooit meer Hayday spelen, nooit meer even een appje over en weer, nooit meer gekke woordjes naar je hond roepen, die daar dan heel enthousiast op reageerde en wij vervolgens dubbel lagen. Nooit meer.

Terwijl we terugreden naar huis vroegen collega’s wat dit met mijn geloof deed. Het enige zinnige wat ik op dat moment kon zeggen, is dat het niet Gods oorspronkelijke plan was, dat we zouden sterven. Verder was ik alleen maar intens verdrietig. Een paar weken later was de uitvaart. Je lichaam was naar Nederland vervoerd en we moesten afscheid nemen. Een foto op je kist: een herinnering aan een fantastische vrouw! Nog steeds ben ik verdrietig. Ook twee jaar naar dato (gisteren was dat) ben je nog zo dichtbij in mijn hart en mijn gedachten. Je was zo lekker down-to-earth en helemaal niet bezig met kleding en make-up. Jij was gewoon jij. Ik heb hierdoor zoveel van je geleerd. Gelukkig is je vriend uiteindelijk weer hersteld. Ik denk nog vaak aan je. Ik zal je nooit vergeten. De twee jaar dat we samen werkten, met elkaar optrokken, elkaar elke keer weer opbouwden, zijn de mooiste uit mijn hele carrière. Dat ene telefoontje veranderde mijn leven voor altijd. De jaren met jou samen zal ik voor altijd koesteren, maar eigenlijk spreekt dat vanzelf

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.