Challenge – dag 20 – superman

Challenge – dag 20 – superman

img 1487Vandaag een ode aan mijn vent. Ik ben nog weleens geneigd hem voor lief te nemen. Hij is (meestal) makkelijk in de omgang, doet trouw wat hij moet doen en gaat rustig zijn gang. Ruimt ’s avonds de vaatwasser in, zet thee en zet mijn havermout klaar voor de volgende dag. En dan natuurlijk ook het vuilnis, enzo. Hij is echt veel zorgzamer dan ik.

Soms is ie ook wel een tikkeltje irritant, hoor! Als hij zich teveel met mij bemoeit (bijvoorbeeld financieel, haha). Dan krijgt ie meteen een grote mond. Ik ben moeilijk corrigeerbaar op dat vlak (oké, op elk vlak, ik zeg het zelf maar). Ik zit bovendien altijd boordevol plannen, die meteen uitvoering vereisen en hij is altijd wel geneigd zich aan mij aan te passen (meestal wel zo verstandig), maar dat gaat me vaak niet snel genoeg. Ik ben de turbo, manlief is de diesel. Hij de rots, ik de branding. Nu ga ik steeds meer inzien dat het niet eerlijk is hem dwingen te zijn, wie hij niet is.

Hij is ook helemaal niet attent met cadeautjes, hoewel hij weleens iets liefs meeneemt (bij de supermarkt vandaan, zucht). Ach ja, het is goed bedoeld. Een bosje bloemen mag ik wel altijd zelf kopen. Hij is bang dat ie anders de verkeerde meeneemt. Ik vraag me weleens af: ben ik echt zo kritisch? (Waarschijnlijk wel). Op de gezette tijden neemt ie trouwens wel keurig vier rozen mee. Dat is op onze trouwdag en met mijn verjaardag. Spontane acties zijn er dus helaas niet bij (misschien mijn eigen schuld?).

Maar waarom ik vandaag mijn bewondering in een blog wil uiten? Hij is er altijd voor me. Gisteren stond ik op met evenwichtsproblemen. Dit kwam door mijn hartritmestoornissen en oké, ik geef het eerlijk toe, obsessief haken. Waarom bij mij altijd alles in de overdrive moet? Geen idee. Weinig zelfbeheersing of gewoon mega-enthousiast? Wie het weet, mag het zeggen! Hoe het ook zij, mijn lichaam reageert vervolgens ook in de overdreven modus. Lekker dan!

Dus toen het gisteren niet ging, vroeg ik of ie even bij me wilde blijven. Hij was nog niet naar zijn werk vertrokken. En dat deed ie, mijn held. Hij bleef tot het weer ging. Gelukkig duurde dat niet zo heel lang. Daarom een pluim voor mijn eigen, fijne superman. Love you! Eigenlijk had ik het niet beter kunnen treffen!

P.S. Voordat je denkt: dit blog is niet zo lang, de liefde zit niet diep. Het gaat om de kwaliteit van en niet om de kwantiteit aan woorden, hè?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.