Challenge – dag 218 – een tocht met hindernissen

Challenge – dag 218 – een tocht met hindernissen

img 7193 1Vrijdagavond hadden we keurig een planning gemaakt, de zeven personen verdeeld over de twee auto’s (manlief als chauffeur, onze tweede zoon en schoonpapa in de Corsa en onze oudste als chauffeur en jongste, schoonzus en ikke in de Zafira) de Tomtoms ingesteld en op de ANWB-wegenkaart de geplande stopplekken aangegeven. Zonder al teveel oponthoud moest dit plan uitvoerbaar zijn. Maar als je iets goed plant, wil dit niet zeggen, dat alles vlotjes verloopt. De dakkoffer werd op de dakdragers van de Corsa gehesen en ook reeds gevuld (met schoenen en zo). Ook onze oude, trouwe Zafira werd al gedeeltelijk gevuld met bagage. Op zaterdag zou de rest volgen en om 6.30 u zouden we richting Frankrijk vertrekken. Tot zover was alles onder controle. Helaas bleef dit niet zo…

Het tijdstip van vertrek brak aan, maar we waren nog niet helemaal klaar (story of our life). De laatste spulletjes nog gepakt: toch een extra vest mee en oh ja, dat shirt wilde ik echt mee. Gelukkig zaten we om 7.00 uur allemaal gegordeld in de twee auto’s. Helaas bleek dat één van de adapters waarmee je van je aansteker een USB-poort maakt (geen idee hoe dat ding heet) ontbrak. Manlief had hem die avond ervoor nog gebruikt, maar het ding was spoorloos! Dus na een grondige inspectie besloten we het met één TomTom aan te durven (en met Google Maps) en aanvaardden we de tocht. We wilden eerst een flinke ruk maken tot aan Calais. Echter bleek na een kwartier de dakkoffer op de Corsa enorm veel herrie te maken (nee, hè!). Bovendien bleek het remlicht niet te werken. Bij het eerste, beste pompstation werd er gekeken wat er mis was. Er was niets mis, maar het spanband om de koffer bleek te klapperen. Het werd iets anders bevestigd. Helaas konden we niet bij de verlichting komen om het remlicht vervangen. We vertrokken weer en gingen op zoek naar de dichtstbijzijnde garage. Helaas bleek er nog niemand open te zijn op dit vroege tijdstip. We vervolgden onze tocht en intussen beraamden we plannen hoe we dit op moesten lossen. Toen het begon te spetteren, zetten we onze verlichting aan. Als snel bleek dat ook de koplamp van de Corsa niet werkte naar behoren. Het werd ernstig tijd voor de ANWB.

Inmiddels waren we net de grens met België gepasseerd en de wegenwachtdekking van dit voertuig bleek (na een telefoontje naar de alarmlijn van de ANWB) niet verder te gaan dan NL. Het advies was om terug te keren naar NL (dacht het niet) en daar op een wegenwachter te wachten. De Belgen hadden minder verstand van dat soort zaken. Dat zagen we niet zitten. Dan maar een beroep doen op de reisverzekering. Die bleek alleen te komen als er sprake was van schade na een ongeluk (nou ja, zeg!) Denk je dat je goed verzekerd bent! Eerlijk gezegd waren we wel een beetje gefrustreerd door dit gedoe en we besloten door te rijden. We hadden al veel tijd verspeeld en terug naar NL zou ons nog meer tijd kosten. De lampen hebben we maar zoveel mogelijk uit gelaten (schandalig, I know!). Het voelde niet prettig, maar we zagen even geen andere optie. Op zeker moment besloot ook de TomTom dat het welletjes was en stopte ermee. Hij ging gewoon niet meer aan, hoe ik ook mopperde, dreigde en schold. Met behulp van een geweldige kaartlezer (ikke, ahum) en Google Maps (vooral die) zijn we er toch gekomen.

Van de beruchte files van zwarte zaterdag hebben we geen last gehad. Wel kwamen we ter hoogte van Nouvion (wherever that may be) als gevolg van een ongeval toch nog in een bouchon (Frans woord voor file) terecht. Het verkeer stond echt helemaal stil en dat wel drie kwartier lang. Mensen stapten uit de auto en maakten er het beste van. Dat deden wij dus ook maar (het was gelukkig droog). Je druk maken helpt al helemaal niet. Gelukkig arriveerden we maar een uurtje later dan gepland op de plaats van bestemming: een prachtige, landelijk gelegen cottage in Bretagne met een zeer vriendelijke eigenaresse die vloeiend Engels spreekt. Trots op onze oudste en natuurlijk mijn echtgenoot dat ze ons veilig hier hebben gebracht. Ook ben ik God superdankbaar dat alles verder vlotjes verliep. Bij aankomst bleek wifi niet te werken helaas (dat werd natuurlijk door de jeugd als eerste gecheckt), maar onze tweede zoon (de ICT- student) kon het fixen (trots!). We hadden nog net tijd voor wat boodschappen in Fougeres en aten patat bij een Kebabtent, die maar berekend was op 4 klanten of zo. Afijn, we hadden te eten (in etappes). De auto laten we hier in de buurt even fixen en dan hoop ik eigenlijk dat het vakantieleed hiermee is geleden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.