Challenge – dag 225/2 – eten en worden gegeten

Challenge – dag 225/2 – eten en worden gegeten

img 7345En daar zat ik dan. Had ik me toch laten verleiden. Niet door kleding dit keer, maar door het eten van een frietje bij de Macsnack in Rennes. En ze waren nog koud ook. Pfff. Maar ja, in het kader van de gezelligheid schoof ik toch maar bij de rest van de family aan en nam ik niet mijn meegenomen crackers met kaas. Ik bekommerde me even niet om gluten. Beetje dom, maar ik heb geen last gehad. Beetje vreemd, maar mijn lijf was natuurlijk zo verrast door die rommel dat het gewoon deed wat het moest doen, die zooi verwerken. Beetje blij ook dat het verder geen consequenties leek te hebben.

Die ochtend waren we afgereisd naar Rennes, waar we allereerst op zoek gingen naar de Place des Lices. Op deze Place is ’s zaterdags een grote markt (had ik in een foldertje gelezen). Deze wordt altijd druk bezocht door toeristen en de lokale bevolking. Daar moesten we het onze van weten en daar liepen we dus op deze  zonnige zaterdagmorgen. Met borden stond keurig aangegeven waar we moesten zijn. En inderdaad arriveerden we al snel op de plaats van bestemming. Ik heb nog nooit zoveel slagers, bakkers en groenteboeren bij elkaar gezien en keurig gesorteerd, net als hun waren. Natuurlijk stonden er ook kramen met vis (inclusief levende krabben, zielig!) en met bloemen (fleurige, geurige boeketten). Eten en worden gegeten lag dicht bij elkaar. Het was er gezellig druk. Ik las dat de restaurants in Rennes daar hun inkopen doen. Een deel van de markt bevond zich in een overdekt gedeelte, terwijl het andere gedeelte gewoon buiten was. Het was heel leuk om te kijken en sfeer te proeven. Vervolgens deden we ons te goed aan de mooie architectuur in de stad en de ruime straten. Ook nu werd er weinig geshopt.

Om eerlijk en volledig te zijn: ik ben nog wel in een winkel van Esprit geweest (kon het echt niet laten) en een andere shop waar ik de naam alweer van kwijt ben. In die andere shop waagde ik het zelfs om iets te passen. Het werd afgekeurd door mij en ik ben er ongeschonden uit gekomen. Er gloort toch hoop aan de horizon. Om de zoons mee te krijgen, hadden we ze een bezoekje MacDonalds beloofd en ze hoefden hun neus maar achterna te gaan om te weten waar deze zich bevond. En zo zat ik dus te lunchen met een grote portie, koude friet in één of andere grote woonmall in Rennes. Als je alle berichten mag geloven, zit er weinig goeds in al die snacks van deze grote Amerikaanse snackgigant. Toch wordt het nog veelvuldig bezocht. Vast ook verslaafden, haha: je weet dat het niet goed voor je en toch eet je het.

Na deze voedzame (ahum) lunch, begaven we ons weer huiswaarts nadat we stokbroden (ik dus aan de glutenvrije crackers) kochten om ’s avonds te beleggen. Je kunt met zulke simpele dingen zo gelukkig zijn. Ons zaterdagavondpatatje hadden we ’s middags al verorberd, maar ’s avonds was ons zelf gefabriceerde buffetje ook echt lekker. Omdat de zon heerlijk scheen, heb ik de rest van de middag en avond (gedeeltelijk) lekker buiten doorgebracht. “Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert”, luidt het spreekwoord en op zo’n zonnige zaterdag klopt dat eigenlijk helemaal.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.