Challenge – dag 229 – zo gezegd, zo gedaan

Challenge – dag 229 – zo gezegd, zo gedaan

dsc 0003verkleindJe kunt plannen maken die er theoretisch heel leuk uitzien, maar dat wil niet zeggen dat deze in de praktijk ook prettig zijn om te volbrengen. Oh nee! Dan kunnen er best wat tranen vloeien (bij mij dan) en dan is het moeilijk om de praktijk toch ten uitvoer te brengen. Zo verging het mij woensdag. Onze twee oudste zoons zouden samen terug naar Nederland vertrekken, omdat de oudste nog een tentamen moest doen. De middelste ging mee als navigator en als rechterhand. Zo gezegd, zo gedaan. Nou, dat vind ik dus niet! Ik moest me echt beheersen om niet in huilen uit te barsten. Ik weet dat ze daar een hekel aan hebben, dus ik heb steels een traantje weggepinkt als ze niet keken en me flink gehouden. Toen ze eenmaal weg waren, heb ik er even aan toegegeven en ze daarna in Gods handen overgegeven. Daar zijn ze immers het veiligst.

Aan het eind van de dag, tegen zessen, kregen we het verlossende bericht: we zijn veilig thuis! Yes! Wat een opluchting! En wat een toppers. Dit hebben ze toch maar gefikst. Normaal gesproken zijn ze niet zo broederlijk. Psalm 133 (die ik zo prachtig vind, omdat we 3 zoons hebben), waarin staat “Ai, ziet hoe goed, hoe lieflijk is dat zonen, van ’t zelfde huis als broeders samen wonen” wordt in huize Bal niet altijd in praktijk gebracht (helaas). Nu waren ze deze dag en de volgende twee tot elkaar veroordeeld of moet ik het positiever stellen en zeggen op elkaar aangewezen? En wat ontzettend fijn is het te merken dat dit kan! Zo trots op ze!

Om deze dag een beetje door te komen, hadden wij een dagtochtje naar de stad Dinan (geen spelfout) gepland. Het zou ’s morgens droog blijven, dus daar moesten we gebruik van maken. En wat een leuk, oud stadje is dit! Op een terrasje hebben we onze koffie gedronken en daarna lekker door het stadscentrum gewandeld. Zo heel anders dan in Nederland. Veel vakwerkhuizen en veel diversiteit: geweldig! Om één uur nog ergens iets glutenvrijs scoren is een ander verhaal. Uiteindelijk konden we terecht bij een Sandwicherie voor een frietje met een hamburger erbij. Toen onze bestelling arriveerde, bleek de friet (met reepjes tartaar) te worden geserveerd op een broodje. Niet echt glutenvrij dus. Daarom wisselden schoonzus en ik van bestelling. Zij had alleen friet besteld en ik friet met gehakt. Ook weer opgelost.

Manlief deed me een leuke ring cadeau als beloning voor mijn dappere challenge en dat ik het al zo lang volhoud. Het blijft moeilijk, vooral als ik in de stad ben en ik zie zoveel leuke dingen. Maar nog steeds heb ik me kunnen beheersen. Wel was er een wolwinkeltje waar ik één bolletje groene katoen heb gescoord. Ook liepen we plotseling tegen een brocante marktje aan, waar ik een überschattige Mickey Mouse sleutelhanger kocht. Zo leuk! Daarna wilden we nog graag met de boot vanuit de haven een boottochtje maken, dus zo gezegd, zo gedaan. Het leek of ik thuiskwam. Alle onrust (ondanks de vakantie) viel van me af. De schipper zag hoe ik genoot en knoopte een gesprekje met me aan. Hij liet me foto’s van zijn eigen schip zien en ik vertelde hem dat ik vroeger als kind veel gevaren had. Hij sprak geen Engels en ik amper Frans. Toch begrepen we elkaar. Voor sommige zaken heb je eigenlijk geen woorden nodig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.