Challenge – dag 57 – hobby

Challenge – dag 57 – hobby

img 1639Eerst had ik niet zoveel zin. Met wat moeite haalde mijn man me over even mee te gaan naar het Vijverbos. Ik moet nog wennen aan het feit dat een uitje niet meer naar de stad gaan is. Ik baalde er wel een beetje (erg) van. En dat, terwijl ik er al een paar keer was geweest die week. Natuurlijk voor uiterst nuttige dingen. Geen bizarre aankopen op te biechten. Toch was ik een beetje depri (afkickverschijnselen?) en wilde gewoon met mijn challenge en al het gedoe eromheen stoppen. Wie hou ik voor de gek? Wat maakt het een ander nou uit wat ik denk of doe? Beetje zielig doen voor het oog van de hele wereld (niet te hard van stapel, ben nog niet wereldberoemd, haha).

Maar toch zijn we er even uit geweest (oké dan, ik ga mee, zucht!). En mijn geld kon thuis blijven, toch prettig (voor de zekerheid toch in mijn tas gestopt, je weet maar nooit wat je tegenkomt). Toen ik eenmaal om was (hollen of stilstaan), besloot ik een kleine vogel te gaan fotograferen, zo’n schattig klein koolmeesje, of zo. Ik was thuis al bezig geweest om een musje op de gevoelige plaat vast te leggen. Niet echt gelukt. Heb me zelfs uitgesloofd door ze te lokken met honingpuffs, het ontbijt van de jongens. Die legde ik op de rand van de schutting. Helaas trapten ze er niet in. De buurvrouw heeft zo’n professioneel vogelvoederapparaat hangen, dus daar gaven ze de voorkeur aan.

Afijn, in het bos zaten deze kleine flierefluiters niet. Ik heb ze in ieder geval niet gezien. In eerste instantie vond ik dat jammer en wilde ik meteen weer instappen en terug (hup, klaar!). Maar toen ik wat beter om me heen keek, was er genoeg te fotograferen. Ik heb zelfs op mijn knieën gelegen voor het perfecte plaatje. En dat is gelukt. Ik ben erg blij met het resultaat. Leuke sneeuwklokjes, de eerste lentebodes (zie foto boven dit blog), werden vereeuwigd. Ook een boomstam waar je helemaal doorheen kon kijken, heb ik vastgelegd. Mijn liefhebbende, schattige echtgenoot vond het leuk om op dat elegante moment een plaatje van mij te schieten. En nee, die foto ga ik niet delen. Er zijn grenzen, hè?!

Ik heb zelfs wat kennis van mijn fotografiecursus kunnen overdragen op mijn lief. Wel handig als je allebei hetzelfde merk camera hebt (spiegelreflex van Nikon). In het verleden (nog voor hij mij kende, heeft hij al eens een cursus gedaan, dus dit is een opfrisser). Hij heeft de telelens op zijn toestel zitten en heeft o.a. een mooie foto geschoten van een eend die zijn vleugels uitslaat (jaloers!). Hij blij, ik blij (voor hem).  Ik vind het gaaf om zo te kunnen spelen met mijn toestel. Een beetje manipuleren ligt wel in mijn aard. En dat kan nu met mijn huidige fotokennis: scherpte-diepte, diafragma, sluitertijd, I love it. Wat nog gaver is, is als de foto’s lukken. En dat ging heel aardig. Ik was tevreden met mijn foto’s. Het zonnetje ging ook nog schijnen. Dan is de schepping nog mooier en krijgt de dag een gouden randje.

Ondanks het feit dat er niets te koop was in dat bos, heb ik die middag heel veel moois ontvangen. De negatieve bui was weg en een nieuwe gezamenlijke hobby geboren. Hoe leuk is het om thuisgekomen elkaars foto’s de revue te laten passeren. Erg leuk dus, in ons geval. Ik verheug me eigenlijk nu al weer op het volgende fotomoment.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.