Challenge – dag 75 – sleutels

Challenge – dag 75 – sleutels

img 1701Ze blijven een bron van ergernis voor me, elke dag weer. Ze kunnen me gestolen worden! Ik ben ze altijd kwijt. Je kunt wel spreken van een haat-liefde-verhouding. Ze liggen dan weer hier en dan weer daar. Als ik ze mis, ben ik in alle staten. Als ik ze heb gevonden, zijn ze mijn beste vrienden! En weet je wat het irritantste is? Het is altijd mijn schuld als ik ze niet kan vinden! Nooit de hunne. Grrrr! Daarom heb ik van alle exemplaren een kopie (soms hard nodig!). Niet zo moeilijk te raden waar dit over gaat, hè? Sleutels, dus.

De aanleiding voor dit blog was de vraag van mijn vriendin of ik voor hen een pakje wilde aannemen. Zij en haar man waren die dag aan het werk en ik nog niet (de sleutel tot een succesvolle sollicitatie nog niet gevonden). Ik was daarom graag bereid hen te helpen. Vraag twee was: heb je een sleutel van ons huis? In het verleden had ik er inderdaad eentje gehad, maar of ik die nog had? Gelukkig zijn alle reservesleutels op één plek verzameld en kostte het mij niet veel moeite dit te checken. Helaas liet ik de doos uit mijn handen vallen, dus lag alles op de grond. Dat begon goed.

Toen alles weer bij elkaar gegraaid was, bleek ik twee identieke sleutels over te houden die ik niet kon thuisbrengen (haha). Die zouden dus van hun woning kunnen zijn. Beide waren voorzien van een sleutelhanger. Een foto per app is dan ideaal. Hij matchte. Daarna moest ik ook opbiechten dat ik twee exemplaren in mijn bezit had (inmiddels keurig 1 exemplaar teruggegeven). Ik had ooit aangegeven dat ik hun sleutel niet meer had, nadat ik hem een keertje had uitgeleend aan hun dochter. Die had ik dus wel terugontvangen. Oeps. Sorry! In dit geval was twee beter dan niet eentje. Keurig heb ik het pakketje in ontvangst genomen.

Voordat het zover was, heb ik wel 20 keer gecheckt of ik hem nog wel had. Grappig is, dat ik meestal zuiniger ben op andermans spullen, dan op de mijne (soms zelfs zo zuinig dat ik meerdere exemplaren bezit). Mijn eigen sleutels kom ik op de vreemdste plaatsen tegen. Vanmiddag nog wilde ik mijn auto op slot doen en zat hij nog in het contact. Maar soms ligt hij op het toilet, in de oudpapierbak, in de kast, onderin mijn tas (heel handig als je je handen vol hebt) en noem maar op, overal en (n)ergens. Toch heb ik echt een vaste plek in huis om ze op te bergen, maar soms loopt het anders en raken ze kwijt.

Het hele fenomeen sleutels vind ik trouwens erg vreemd. Waarom zou je je deuren moeten sluiten? Wat is het jammer dat niet iedereen je eigendommen respecteert en je sloten moet gebruiken om ongewenst bezoek buiten te houden. Het touwtje uit de brievenbus, zoals wij dat vroeger kenden als kind is tegenwoordig ondenkbaar. Jan Terlouw hield hier een tijdje geleden een ontroerend pleidooi over (http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/367395). Ben zo blij dat ik oud genoeg ben om me dat te herinneren! Dan hoef ik me ook nooit meer druk te maken over mijn sleutels. Daar kent ons ons en is er een basis van vertrouwen. Jammergenoeg lijkt dit voorgoed verleden tijd. Onze kinderen kijken verbaasd als je vertelt over de tijd van ‘ witte zwanen, zwarte zwanen’ en van ‘het tuinpad van mijn vader’.

Daarom is het op lange, hete zomeravonden zo heerlijk! Alle deuren staan tot ’s avonds laat open, de mensen zijn gezelliger, blijven langer buiten en de sfeer is prettig. Even komt de tijd van toen terug. Hoe fijn zou het zijn als dit altijd kon voortduren! Maar als de nacht valt, valt ook de deur met een klap in het slot, sleutels worden omgedraaid en keurig op hun plek gelegd (door het gros van de mensheid). Daarom sluit manlief altijd af. Hij is nooit zijn sleutels kwijt. Het touwtje uit de brievenbus is voor de moderne mens een herinnering aan de goede, oude tijd en voor de jeugd iets om je eigenlijk alleen maar over te verbazen.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.