Challenge – dag 76 – gluten

Challenge – dag 76 – gluten

img 1704Zo stom! Dat ik daar niet eerder bij heb stil gestaan. Misschien wilde ik het gewoon niet weten, maar toch… Was ik te goed van vertrouwen? Zo van: natuurlijk gebeurt dit zorgvuldig en houdt men hier rekening mee. Al eerder heb ik iets gedeeld over mijn gezichtsspasmen en dat dit te maken heeft met eten en dan met name met gluten. Vanaf half augustus tot en met eind november ging het heel goed met mijn gezicht. Ik was begin juli gestart met een glutenvrij dieet (ivm hartritmestoornissen) en mijn spasmes verminderden. Wat was ik blij! Kon niet geloven dat genezing mogelijk was! Alleen een heftige operatie zou verlichting kunnen geven.

Echter eind november ging het onverwachts weer slechter; het trillen van mijn gezicht, maar ook van mijn handen, verergerde. Mijn dromen vielen in duigen. Ik kon wel janken! Waarom eerst de vrijheid proeven en dan weer gevangen worden? Ik snapte er helemaal niets van. Wat deed ik verkeerd? Wat kon hiervan de bedoeling zijn? Ik vond het zo moeilijk om hier Gods hand in te zien! Genezing uit Zijn hand, ja! Maar weer terug achter een masker? Nee, daar snapte ik niets van.

Elke verpakking, elk ingrediënt werd sindsdien aan een grondig onderzoek onderworpen, want mijn spasmes verminderden eerder door glutenvrij te gaan. Nu ze verergerden leek er maar één antwoord te zijn: gluten. Maar waarin dan? Geen idee! De (ontbijt-)havervlokken werden vervangen door glutenvrije havermout. Een extra frituurpan werd aangeschaft zodat er geen besmetting zou zijn van kruimels kroket. Niets hielp. Ik werd er gek van!!! Dan altijd maar een trekkend gezicht, altijd het staren, altijd onzeker zijn over mijn uiterlijk. Stoppen met mijn challenge heb ik overwogen. Wat heeft het voor zin? Boos, gedesillusioneerd en opstandig word ik ervan. Uiteindelijk liet ik het maar los (nadat ik toch wel een paar aankopen heb gedaan, niet qua kleding, wel op hobbygebied). Het is niet anders, tot afgelopen donderdag…

Sinds eind november (kon ik terugvinden in mijn whatsapp) eet ik één à twee keer per week glutenvrij haverbrood. Een hele goede vriendin van me haalt het altijd bij de bakker in een naburige stad. Omdat haar man ziek was en ik die ochtend langs de winkel liep, besloot ik een broodje te halen. Dat scheelde haar weer een tochtje (ik had nog bijna een heel brood in de vriezer). En ja hoor, er lag er nog één op de plank. Super! De verkoopster vroeg me of ik coeliakie heb, want het lag broederlijk naast gewoon tarwe. Ai, niet goed! Toch vond ik dit niet het ergste. Mijn haren rezen ten berge toen het brood gesneden werd in een gewone snijmachine waar de tarwe nog aan de messen zat. Halfslachtig werd het meeste tarwe (met de hand) weggeveegd. Ik at dus al weer ruim drie maanden glutenhoudend brood!!! Want zodra glutenvrij brood in aanraking komt met tarwe is het besmet en niet meer zuiver. Omdat mijn vriendin het altijd pas aan het eind van de dag ophaalt, wist zij dit ook niet. Haar treft dus geen blaam.

Het vervelende hiervan is, dat ik drie maanden geleden heb, zonder dat dit misschien nodig was. Het mooie is, dat als de spasmes nu weer gaan afnemen (duurt wel zes weken, voordat dit merkbaar is), dat ik dan zeker weet dat gluten de boosdoeners zijn. Wel bijzonder dat ik nu juist bij die bakker langskwam en ten einde raar qua gezicht was. Ik ben alleen zo bang dat ik weer hoop krijg en dat die me dan weer afgenomen wordt! Vroeger wist ik niet beter en kon ik het enigszins accepteren. Nu ik van de vrijheid heb geproefd, wil ik niet meer terug in mijn kooi. Eigenlijk vind ik het nu heel erg moeilijk om te vertrouwen dat het goedkomt, hoe dan ook!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.