Challenge – dag 82 – niet doen!

Challenge – dag 82 – niet doen!

img 6274 1Niet doen! Begin er niet aan! Zolang de rommel niet naar beneden komt zetten, hou dan vooral de deur of het zolderluik gesloten! Echt! Ik heb je gewaarschuwd. Luister niet naar je opruimwoede, want voor je het weet zit je tot je nek in de troep en weet je niet of het ooit weer goed komt. Zoek afleiding en ga snel wat anders doen voor het te laat is. Een hobbyhoekje is leuk, maar opruimen? No way! De rommel laat je gewoon waar ie is en hoort: achter kastdeuren, op vlieringen met zilvervissen.

Want als je eenmaal begint, is het einde voorlopig niet in zicht! Want je pakt de eerste doos, de tweede en dan blijken er nog 10 à 12 exemplaren te staan en die moet je dan allemaal inspecteren. Je kunt de tijd die je daaraan besteedt, echt veel beter aan iets leuks besteden. Ga lekker wandelen of haken of lezen of wat je ook maar leuk vindt, maar start niet met opruimen.

Want als je eenmaal op die vliering bent, slaat de schrik je om het hart en kun je niet meer terug. Dus, ik raad je aan: niet doen! Ik kom niet zo vaak daarboven. Meestal vraag ik dat mijn echtgenoot. Het gat van de vliering zit op een claustrofobische plek. Je moet je er een beetje in wurmen. Mijn moed bij elkaar geraapt (spijt als haren op mijn hoofd) en de trap op. Had ik het maar niet gedaan! Alles lag vol! Niet mooi een pad meer tot achteraan. Overal lag wat. Mijn mooie, overzichtelijke indeling was totaal verleden tijd. En wat een berg (lege) dozen van aankopen, waarvan de garantie al lang verlopen is. Dat was wel leuk ruimen. Ik riep: van onderen! en weer suisde er een doos naar beneden. Dat scheelde al heel veel ruimte.

Alle dozen met schoolspullen heb ik naar beneden laten sjouwen. Op mijn washok (op dezelfde verdieping) stonden toen al die dozen, gevuld met de schooljaren van onze mannen. Met goede moed begon ik, maar wat is het veel! Hoe krijg ik hier ooit orde in? Bij de Hema heb ik twee plastic bakken gekocht, de grootste die ze hadden. Lekker stevig. Die kunnen tegen een stootje. Thuis had ik er ook nog eentje. Al die dozen moet ik nu reduceren tot één opbergbox per zoon. Dat is toch echt teveel gevraagd: ik doe het niet. Ik gooi alles gewoon weg. Oh nee, dat nooit! Dan krijg ik gewetensbezwaren en dat is lastig. Misschien alles weer terug brengen naar de plaats waar het vandaan kwam? Lijkt me een veel beter plan, maar dat past weer niet bij mijn mentaliteit. Wie a zegt, moet ook b zeggen, of ik wil of niet.

Ik heb zoveel bewaard en nu moet ik kiezen. De spullen liggen in stapels op het logeerbed. Had ik er maar eerder wat aan gedaan! Ik kwam nu ook veel meer griezels tegen, zilvervissen dus. Maar ook schriften met tekeningen, eerste krabbels op schrijfgebied, werkstukken, EHBO-diploma’s, enz. Ook wel weer leuk om te bekijken. Inmiddels heb ik ook dozen vol oud papier en ik ben nog niet klaar. Voordat het straks in die stevige, afsluitbare, zilvervisloze bak verdwijnt, check ik het nog 1 keer en maak ik de laatste selectie. Het maakt me een beetje weemoedig: zo van, waar blijft de tijd en wat waren ze toen nog klein. Daarom moet je er helemaal niet aan beginnen!

Dan staat bovendien alles straks weer op de vliering en je hebt helemaal geen eer van je werk. Niemand ziet er iets van. En ik ben bang dat (als klap op de vuurpijl) er ooit ook geen dankbare zoons zijn die bijna met tranen in hun ogen zullen zeggen: “O, mam, wat lief dat je dat allemaal hebt bewaard!” Daarom: begin er maar niet aan! Gewoon een bord met ‘Verboden Toegang’ erop en klaar is Kees. Want opruimen heeft eigenlijk helemaal geen zin!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.