Challenge – dag 88 – talent

Challenge – dag 88 – talent

img 1732De laatste fotocursusavond zit er weer op. Zo jammer! In september ga ik weer door voor de vervolgcursus. Nu al zin in! De laatste opdracht van deze serie was acht foto’s te maken van een gebeurtenis. Die moesten dan samen een verhaal vertellen. Met veel moeite heb ik iets bedacht. Meestal is het zo dat, zodra ik dat idee heb uitgevoerd, de makkelijkere opties zich manifesteren in mijn brein. Waarom dat altijd pas achteraf gebeurt, weet ik niet, maar het is wel lastig en soms spijtig.

De kiekjes moesten na het afdrukken aan elkaar geplakt worden en één geheel vormen. De presentatie is namelijk ook heel belangrijk. Eerst vond ik dat wel een gedoe (uiterlijke schijn), maar ik ben gaandeweg gaan inzien dat dit inderdaad iets toevoegt aan de foto’s. Het resultaat van deze opgave was mijn fototoestelhistorie in beeld. Ik had wel tien foto’s nodig om mijn levensgeschiedenis in beeld te krijgen, maar hij is inmiddels wel wat van me gewend. Ik heb altijd meer foto’s dan is toegestaan. Mijn verslag begint bij mijn geboorte met een toestel met rolletje, later dia’s, diverse gewone camera’s, vervolgens de spiegelreflexcamera (eigenlijk die van Hans, maar getrouwd in gemeenschap van goederen, haha!), daarna ons digitale fotoverleden en als volgende de zoom- en superzoomcamera’s.

Vijf jaar geleden begaf ik mezelf op het pad van de spiegelreflexcamera en afgelopen najaar besloot ik deze cursus te volgen, zodat ik niet altijd de knop volautomatisch hoef te gebruiken. Dus daarom staan die camera’s op de laatste foto. Nu kan ik dus met scherpte-diepte werken, handmatig scherp stellen, een lange of korte sluitertijd instellen, enz. Ik kan zelfs met een statief omgaan! Oké, oké, ik zal stoppen anders wordt dit de cursus in een notendop. Bovendien ben ik enthousiast en kan het jullie misschien geen bal schelen. En nee, ik heb geen aandelen bij mijn cursusfotograaf Dies Groot, maar ik heb er gewoon erg van genoten. Ik ben verliefd op fotograferen, echt waar!

Ben met twee andere vrouwelijke cursisten ook een appgroep gestart en zo houden we elkaar op de hoogte en scherp. En dat is heel belangrijk bij fotograferen. Één van hen gaat ook de vervolgcursus doen en de andere twijfelt nog. Ik hoop dat ze ook aansluit. Het zijn echt leuke meiden! Het stimuleert enorm om elkaar tussendoor even te appen en foto’s en ideeën te delen. Ik ga ze missen, in ieder geval tot september. We houden contact.

Het oordeel van Dies? Fantastisch! Hij vond ze geweldig en gebruikte nog andere superlatieven die ik vergeten ben. Onderling waren de foto’s ook in balans, merkte hij ook nog op. Zoiets bijzonders en moois was hij tijdens zijn cursussen nog niet eerder tegengekomen. Hij zei dat ik talent heb en vroeg wat mijn vak is. Ik vertelde dat ik financieel administratief medewerker ben. Hij dacht dat ik minstens grafisch ontwerper was. Hij adviseerde om te gaan omscholen. De tranen rolden over mijn wangen van ontroering. Vandaag nog had ik God gevraagd, welke weg ik moet inslaan. Wat wilt U van mij? Zou dit mijn gebedsverhoring zijn. Zou ik het durven? De sprong wagen? Op God vertrouwen dat de rest dan ook goedkomt? Ik weet dat als ik met dit soort dingen bezig ben, ik echt tot leven kom. Ik echt ik ben. Dat ik dan doe waarvoor ik gemaakt ben. En dat is toch de bedoeling? Heftig en prachtig!

En dat terwijl ik best wel bang was dat hij er niets aan zou vinden (en dat ik geen aanleg heb voor dit soort dingen) en ik me had voorgenomen dat dat eigenlijk niet belangrijk was, want ik was er zelf blij mee en nu ben ik natuurlijk nog veel blijer!!! Ben zo trots op mij (nee, ik ga niet naast mijn gympen lopen) en zo dankbaar voor dit talent!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.