Challenge – dag 96 – wachten is een kunst!

Challenge – dag 96 – wachten is een kunst!

img 1756Wat doe je als je wacht op iemand? Een heleboel of juist helemaal niets? Ik denk dat ik me moet scharen onder de mensen, die bijna helemaal niets doen. Gisteren zou er iemand komen voor een klusje in huis. Er was geen vaste tijd afgesproken, wel een ongeveer. Dus het wachten was tot ongeveer zou aanbreken, maar dat gebeurde niet. Er kwam niemand. Nu is dit echt geen ramp, want ik was gewoon thuis. Toch merk ik dat het anders is, als ik weet dat er nog iemand komt.

Wat je allemaal niet kunt doen, terwijl je wacht. Je kunt niet de make-up uit je ogen wrijven en daarna gaan douchen. Stel je voor dat hij toch nog komt. Een verzorgd uiterlijk is toch wel het minste Je kunt ook niet lui op de bank gaan hangen. Stel je voor dat ie door het raam naar binnen kijkt. Ik wek toch graag de indruk dat ik een actief bestaan leid. Je kunt niet uitgebreid naar de wc. Stel je voor dat die walm er nog hangt als hij komt. Dat zou ik echt gênant vinden. Je kunt geen boek gaan lezen. Stel je voor dat ie ineens aan de bel hangt als je in een spannend stuk zit. Je zou je een hartverzakking schrikken. Je kunt niet een telefoongesprek gaan voeren waarvan je weet dat het lang gaat duren. Stel je voor dat je dan gestoord wordt. Met mijn privé-gesprekken heeft immers niemand wat te maken. Je kunt geen cake bakken. Stel je voor dat je kluts kwijt raakt tijdens het toevoegen van de ingrediënten. Of je laat je mixer los en heel je keuken zit onder het beslag.

Je snapt hem al, ik voelde me redelijk beperkt tijdens het wachten. Natuurlijk zijn er vast legio dingen die je wel kunt ondernemen, terwijl je wacht. Mij schoot niet zoveel te binnen. Vroeger zou ik dus heerlijke uitstapjes hebben gemaakt naar Wehkamp, Zalando, Esprit, mijn ‘vrienden’. Het is niet eens in me opgekomen. Later attendeerde iemand me erop. Die drie maanden ontshoppen hebben toch effect gehad. Toch wist ik nog iets nuttigs (heel belangrijk dat het nuttig is) te doen. Ik heb de planten water gegeven. Jaja, dat is heel bijzonder. Ik heb planten die slechts zelden water nodig hebben. Ze hebben zich aangepast aan een woestijnklimaat. Ik zorg overigens beter voor mijn kinderen dan voor mijn planten. Dit even voor jullie geruststelling.

Ik heb echt respect voor mensen die hier goed in zijn, in wachten. In Groot-Brittannië hebben ze het bijna tot kunst verheven, zoals die wachten daar altijd staan. Stel je voor dat je jeuk hebt aan je neus (hatsjoe) of waar dan ook. Niets voor mij. Je zou me na 10 minuten al kunnen afvoeren. Ik ben dan ook redelijk ongeduldig van aard. Voor zo’n klus worden waarschijnlijk mensen gescreend die mega-geduldig zijn en zich niet snel vervelen. Als je weet hoe dat werkt, hoor ik dat graag. Wie weet steek ik er nog wat van op!

Uiteindelijk heb ik geconcludeerd dat er niemand meer zou komen, ben lekker gaan douchen, heb me voorbereid op mijn blogcursus vandaag met Paulien Vervoorn en Helga Warmels (zin in!) en ben languit op de bank tv gaan kijken, nadat ik de jaloezieën had gesloten (geen pottekijkers!). Eigenlijk moet ik concluderen dat wachten toch een hele kunst is. Goed bloggen ook! Wacht maar af!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.