Eindelijk vakantie! Ik zeg eindelijk, want de afgelopen zeven weken leken eindeloos! En toch ook weer niet. Toen ik erin zat, leek er geen einde aan te komen, maar nu ik aan het slot ervan sta, zijn ze toch hard gegaan. Het waren rare weken, want ondanks de beslissing die ik twee weken geleden nam om bij mijn huidige werkgever te blijven, kreeg ik hierover geen vrede. Afgelopen vrijdag was voor mij het kantelpunt. Ik ben teruggekomen op mijn eerdere besluit. De stoute schoenen aan (nee, dit keer niet mijn gympen, maar mijn pumps) trok ik aan en vertrouwde erop dat het goed zou komen.

Waarom ik dat deed? Luister, huiver en oordeel zelf (of niet). Voordat ik start, wil ik benadrukken dat ik niemand een zwarte piet wil toespelen. Mensen zijn zoals ze zijn en ik kan ze niet veranderen (blijkbaar).

Twee weken geleden dus had ik een goed gesprek op mijn werk en welgemoed besloot ik te blijven. In de afgelopen dagen is echter gebleken dat de gemaakte afspraken niet werden uitgevoerd en dat ook niet zal gebeuren.

Sommige waren technisch onmogelijk (helaas) en bij andere ervoer ik loslatingsangst (dit keer niet die die van mij). Hoe het ook zij, er kwam niets van terecht.

Dit realiseerde ik me vrijdag toen ik naar huis reed. Ik zette alles op een rij en besloot dat ik op mijn eerdere beslissing moest terugkomen. Zo werd ik erg ongelukkig. Natuurlijk had ik nog een gesprek aan kunnen vragen, maar ik was er klaar mee.

Omdat ik mezelf met bijbehorende impulsiviteit ken, heb ik God gevraagd wat ik moest doen. Zijn antwoord? Dat kreeg ik niet, want dat had ik al eerder gehad. Ik had immers al eerder voor deze keuze gestaan.

Toen ik daarover (twee weken geleden dus) nadacht middels een rondje bos, kwamen er drie busjes langs. Je raadt het al: busjes van het bedrijf wat ik had afgewezen. En nog drie maar liefst!

Hoe bijzonder was dat en hoe duidelijk wilde ik het hebben?! En toch koos ik voor het geld, status en ook het belangrijk gevonden worden.

Dit resulteerde erin dat ik me opgeslokt voelde als Jona in de vis. Was dit wel Gods keuze voor mij? Waarom had ik het dan niet naar mijn zin? Wat nu? De volgende stap was niet moeilijk (hooguit een beetje).

Omdat ik heel graag in deze stap bevestigd wilde worden, belde ik wat goede vrienden op en legde hen mijn dilemma voor. Allemaal stonden ze achter mijn keuze.

De stoute schoenen aan

Was mijn keuze nog mogelijk? Hoe zouden ze op mijn actie reageren? Het leek me verstandig om dit persoonlijk te gaan bespreken. Een contract van hen had ik nog in mijn mailbox.

Ik printte het, plaatste mijn handtekening eronder en voegde mijn diploma’s en ID- bewijs in kopie toe en maandagochtend acht uur stond ik (met mijn stoute schoenen aan) op de stoep van het bedrijf wat ik had afgewezen.

Om een lang verhaal kort te maken? Ik ben aangenomen (lucky me). Ze wilden me nog steeds heel graag hebben (joepie!), dus na de vakantie start ik bij hen.

Het voelde als thuiskomen. Ik ga mijn uiterste best doen om er een succes van te maken. Na vier gesprekken mag dat ook eigenlijk wel!

Het was gaaf dat ik deze baan kreeg. Soms moet je ergens helemaal voor gaan. Nu dit gelukt is, ik echt gekozen heb, denk ik dat ik dit ook wel kan doorvoeren in mijn kledingshopstopchallenge. Ik heb ervoor gekozen om te stoppen met kleding shoppen. Dan moet ik dat ook doen en volhouden.

Meer blogs vind je op mijn website. Ze staan vol shopaholic confessions. Ik hoop dat je er iets aan hebt.