Afgelopen zondag werd bij ons in de Hervormde gemeente het Heilig Avondmaal gevierd. Uiteraard ging dit met de nodige aanpassingen. Dat vond ik niet zo spannend. Wat wel spannend was, was de vraag of zoonlief met verkering aan mocht gaan of niet. Is mijn zoon welkom aan het Avondmaal was de grote vraag, waar ik mee zat.

Liever de waarheid weten dan de boel de boel laten

We hadden het er uiteraard thuis over gehad. Mijn zoon had de voorkeur om gewoon te gaan en te zien wat er van kwam. Zelf hou ik daar niet van. Ik hou ook van mijn gemeente en wil de zaken niet op de spits drijven.

Er is binnen de kerkenraad gesproken over richtlijnen. En al eerder bleek dat men niet stond te juichen als er een relatie zou zijn.

Toen één van de ouderlingen deze week belde en vroeg hoe het met ons ging en dat hij mij miste in de eredienst, legde ik hem dit uit. Later schreef ik er het gedicht ‘Geef het wat tijd’ over.

Na dit gesprek besloot ik zondag toch naar de kerk te gaan. Er was zondagavond nog plaats.

Meteen besloot ik ook de koe bij de horens te vatten en mijn vragen bespreekbaar te maken. Uit de kast komen is echt beter dan erin blijven zitten met alle vragen.

Is mijn zoon welkom aan het Avondmaal?

Daarom stelde ik hem de vraag of zoonlief aan mocht gaan aan het Avondmaal, ondanks het feit dat hij verkering met een man heeft (lees hierover mijn vorige blog). Het is niet zo vanzelfsprekend als je zoon homo is.

En wat was ik blij en verheugd om te horen dat dit wat hem betreft geen probleem was. Hij zou dit nog wel even bespreken met de dominee.

Een paar dagen later kreeg mijn zoon een appje. Hij was meer dan welkom. Geweldig! Hierop had ik eigenlijk niet durven rekenen.

Je snapt dat mijn zondag niet kapot kon. Hij mocht aangaan. En ik ook. Dus we mochten samen. En ik vond het fijn dat ik het had gevraagd.

Het zou immers niet gepast zijn als ik stennis had geschopt tijdens de eredienst als het wel een probleem bleek te zijn.

Is mijn zoon welkom aan het Avondmaal?

Ik hou daarvan: weten waar je aan toe bent. Was het antwoord nee geweest, dan was ik misschien wel thuisgebleven, maar nu was ik dubbelblij. Mijn zoon was welkom aan het Avondmaal.

Zo konden we met elkaar het Avondmaal vieren.

Is mijn zoon welkom aan het Avondmaal? Nu nog wel in elk geval en dat stemt me gelukkig. Een dikke duim omhoog voor mijn kerk.

mamablog 34 is mijn zoon welkom aan het Avondmaal

Ik schreef nog meer mamablogs. Die vind je terug op mijn website. Ik hoop je hiermee als moeder te kunnen bemoedigen. Als je zoon homo blijkt te zijn, is dit niet het einde van de wereld.

Als je je zoon blijft accepteren, houd dit de band stevig. Als je hem alleen maar tolereert, zal hij steeds meer afstand gaan scheppen tussen jou en zichzelf. Voor mij een echte no-go.

Hou je haaks!